Jarenlang hebben zonne-energieontwikkelaars in New Hampshire en hun klanten te maken gehad met de ene regelgevende wegversperring na de andere, waardoor het veel moeilijker is om zonne-energieprojecten op het elektriciteitsnet aan te sluiten dan in aangrenzende staten. New Hampshire is de laatste in het noordoosten wat betreft de inzet van zonne-energie, vooral vanwege de verouderde technologie interconnectieprocedures. Deze regels bepalen hoe projecten voor schone energie op het elektriciteitsnet worden aangesloten en beïnvloeden waar ze kunnen worden ingezet.
ReVision Energy installeerde een zonnepaneel bovenop Sullivan Construction in Bedford, New Hampshire, het eerste LEED Platinum-kantoorgebouw van de staat.
Ontwikkelaars hebben uit de eerste hand de uitdagingen ervaren die deze regelgeving met zich meebrengt: projecten lopen vast, klanten blijven wachten, kansen op het gebied van de implementatie van zonne-energie gaan verloren. Dat is de reden waarom zij en andere belanghebbenden op het gebied van schone energie zo opgewonden waren toen overheidstoezichthouders een proces openden om deze al lang bestaande barrières aan te pakken.
Ondanks beperkte begeleiding van de regelgevende instantie werkte een diverse groep deelnemende belanghebbenden samen om gedurende het hele proces de structuur te behouden. Door samenwerking – tussen nutsbedrijven, de lokale industrie en Clean Energy New Hampshire (CENH), gekoppeld aan steun van de Interstate Renewable Energy Council (IREC) en het Energy Policy Design Institute (EPDI) – ontwikkelde de groep consensusaanbevelingen die New Hampshire zouden kunnen positioneren als een nationale blauwdruk voor efficiënte interconnectieprocedures.
Maar het hangt ervan af of de toezichthouders van de staat en een wetgevend comité dat het ontwerp beoordeelt, de aanbevelingen van belanghebbenden in hun uiteindelijke uitspraak intact zullen houden.
Met de recente goedkeuring van de One Big Beautiful Bill Act, die de belastingvoordelen voor schone energie verlaagt en de marges voor ontwikkelaars verkleint, is er behoefte aan duidelijke interconnectieprocedures en efficiënte processen. De focus is nu verschoven naar staten om ervoor te zorgen dat klanten en ontwikkelaars de schone energie kunnen inzetten die zij willen.
Het hervormingsproces op het gebied van de interconnectie in New Hampshire tot nu toe biedt een voorbeeld van hoe staatsleiderschap en samenwerking met belanghebbenden de vooruitgang op het gebied van schone energie kunnen stimuleren te midden van veranderend federaal beleid.
Uitdagingen op het gebied van interconnectie in New Hampshire: inzichten van zonne-energieontwikkelaars
Dat geldt al jaren voor de interconnectieregels van New Hampshire bracht uitdagingen en frustraties met zich mee voor ontwikkelaars van zonne-energie en energieopslag en hun klanten.
“Interconnectieregels zijn een hele grote uitdaging geweest in New Hampshire – grotendeels omdat er eigenlijk gewoon geen regels in de boeken staan voor projecten die groter zijn dan een megawatt”, zegt Matt Doubleday van ReWild hernieuwbare energiebronneneen in New Hampshire gevestigde gemeenschapsontwikkelaar van zonne-energie. “Dus voor onze projecten die groter zijn dan één megawatt, opereer je in een ruimte zonder regels en dat is frustrerend omdat we dan afhankelijk zijn van wat het nutsbedrijf bereid is te doen – en nutsbedrijven hebben beperkte middelen.”
Nat Haslett met ReVision-energieeen regionaal bedrijf dat projecten ontwikkelt variërend van residentiële daksystemen tot grotere gemeenschapszonnetoepassingen, heeft het verschil ervaren in het interconnectieproces van New Hampshire voor grotere projecten.
“We hebben consistent succes en effectiviteit gezien van bestaande nutsprocessen rond de onderlinge verbinding van kleinere projecten”, aldus Haslett. “We hebben ook gezien dat het ontbreken van duidelijke en robuuste procedures en tijdlijnen een echt schadelijk effect heeft op ons vermogen om met succes projecten op te zetten in het bredere scala van het werk dat we doen.”
Haslett zei dat deze problemen bijzonder uitgesproken zijn in New Hampshire in vergelijking met Maine en Massachusetts.
“Als het interconnectieproces goed werkt, zijn die regels hopelijk een bijzaak of een klein, routinematig onderdeel van het ontwikkelingsproces. En als dat niet het geval is, worden ze een kritisch pijnpunt en een echte uitdaging om projecten succesvol over de eindstreep te krijgen.”
Realiteit van de huidige interconnectieregels van New Hampshire
In 2024 sloot ReWild Renewables zich aan bij twee andere gemeenschapsontwikkelaars van zonne-energie en diende een aanvraag in een formele klacht met het New Hampshire Department of Energy (NHDOE) over vertragingen op de interconnectie. NHOE’s procedure (CPT 2024-005) bracht tekortkomingen aan het licht in de interconnectieprocedures van de staat.
Na onderzoek van de inhoud van de klacht concludeerde de NHDOE in haar conclusie definitieve beslissing dat de vertragingen waarmee de ontwikkelaars van zonne-energie werden geconfronteerd, niet het gevolg waren van het negeren van de staatsinterconnectieregels door het regionale nutsbedrijf Eversource Energy, maar in plaats daarvan het gevolg waren van een gebrek aan specificiteit in de regels zelf. De NHDOE verklaarde dat de vertragingen op de interconnectie “zeer zorgwekkend” blijven.
In de 2023-editie van “Het raster bevrijden”, een jaarlijkse IREC-evaluatie van de interconnectieprocedures van staten, verdiende New Hampshire een “D”-klasse. Dit beoordeling geeft aan dat de staat het merendeel van de beste praktijken op het gebied van interconnectie die zijn geïdentificeerd in ‘Freeing the Grid’ niet heeft overgenomen, zoals het bijwerken van de interconnectieprocedures om beoordelingsprocessen te stroomlijnen, de kosten te verlagen en de transparantie voor aanvragers van interconnectie en nutsbedrijven te vergroten.
De weg naar verandering
Verzoeken om de hervorming van de interconnectie in New Hampshire begonnen ruim vóór de klacht van ReWild in 2024. In 2022 kwamen belangenbehartigers, ontwikkelaars en staatsleiders samen om de ineffectiviteit van de interconnectieregels van de staat aan te pakken, wat leidde tot de goedkeuring van Senaatswetsvoorstel 262 in mei van dat jaar. De wetgeving maakte de weg vrij voor verandering en gaf NHOE de opdracht om de interconnectie tussen klant en generator te onderzoeken. Wetgevers drongen er bij het agentschap op aan om verder te kijken dan de staatsgrenzen – om de landelijke beste praktijken te evalueren die zijn uiteengezet in IREC’s 2019 “Modelinterconnectieprocedures”, een hulpbron voor het verfijnen van regels voor het aansluiten van gedistribueerde energiebronnen op het elektriciteitsnet.
In december 2022 had de NHDOE een formele procedure om die uitdaging aan te gaan. Het jaar daarop hebben belanghebbenden met een gevestigd belang bij interconnectieregels hun mening gegeven. Schone energie New Hampshire (CENH)een non-profitorganisatie, leidde de aanklacht voor duidelijkere interconnectieregels. Eind 2023 was er consensus gevormd: belanghebbenden waren het erover eens dat er verandering nodig was, hetzij door het verfijnen van de bestaande regels, hetzij door het creëren van geheel nieuwe regels.
Hoewel de NHOE geen duidelijke leidraad had gegeven voor de hervorming van de interconnectieregels, hebben de belanghebbenden dit momentum nog steeds voortgezet in 2024. In juli Senaatswetsvoorstel 391 werd aangenomen, waarin NHOE formeel werd opgedragen uniforme procedures vast te stellen voor het onderling verbinden van gedistribueerde energiebronnen met het elektriciteitsnet. De wetgeving noemde de “Model Interconnection Procedures” van IREC als nationale benchmark.
Tegen november 2024 het regelgevingsproces was aan de gang. Wat twee jaar eerder begon als een onderzoek, was uitgegroeid tot een grootschalige samenwerking van een breed scala aan belanghebbenden die allemaal werkten aan het opstellen van een nieuwe reeks interconnectieregels die aan de behoeften van alle partijen voldeden.
Het regelgevingsproces voor interconnectie in New Hampshire
Terwijl hij de klacht van ReWild en het interconnectie-regelgevingsproces met NHDOE combineerde, zei Doubleday dat hij zich realiseerde dat de ontwerpregels niet alle betrokken partijen tevreden zouden stellen.
“Daar [were] veel meningen en geen enkele middenstem die de leiding had. Het werd aan alle partijen en belanghebbenden overgelaten om te beslissen hoe ze verder wilden gaan met consensus- en niet-consensuspunten bij het ontwikkelen van deze ontwerpregels die aan het ministerie van Energie zouden worden voorgelegd”, aldus Doubleday.
Hij zei dat het regelgevingsproces zwaar leunde op de middelen van het staatsagentschap, die al schaars waren. CENH fungeerde als organisator en IREC bood technische begeleiding om tijdens het proces te zorgen voor afstemming met landelijke praktijken.
Doubleday zei echter dat hij vermoedde dat het inschakelen van aanvullende ondersteuning, zoals een derde partij, het proces zou kunnen helpen bevorderen. Dus Ted Ko, facilitator en uitvoerend directeur van de Energiebeleid Ontwerp Instituut (EPDI) werd door IREC uitgenodigd om een bijeenkomst bij te wonen om inzichten te bieden voor het verbeteren van het proces.
ReVision Energy geïnstalleerd op een zonnepaneel van 912 kW, de grootste van het bedrijf, op een school in New Hampshire.
“Ik woonde een van de bijeenkomsten bij en het was meteen duidelijk dat het proces vastliep en er weinig richting was over waar we over moesten praten of hoe we prioriteit konden geven aan onderwerpen om aan te werken”, zei Ko.
EPDI helpt staatsenergieagentschappen en belanghebbenden bij het ontwerpen van regels die schone, betrouwbare en eerlijke elektriciteitssystemen ondersteunen. Ko hielp de groep prioriteiten te identificeren, zodat ze de pen konden oppakken en met het opstellen konden beginnen.
Normaal gesproken zou de nationale regelgevende instantie verantwoordelijk zijn voor het leiden van het ontwerpproces. Daarom kreeg Jessica Chiavara, senior counsel bij Eversource Energy, de opdracht om alles wat was opgesteld te vertalen naar een werkdocument. De eerste aanbevelingen waren gemodelleerd naar de energietarieven in Massachusetts, maar Chiavara ontdekte dat het vertalen van die regels naar een nieuwe staat een grote onderneming was.
Daarom werd besloten om de “Model Interconnection Procedures” van IREC te gebruiken als raamwerk voor interconnectieregels.
“Het IREC-partnerschap was van onschatbare waarde omdat Eversource een proces wil dat net zo goed werkt voor zonne-energie op daken als voor een zonneveld van 5 MW en alles daartussenin. Het hebben van dat afgestemde doel was ongelooflijk belangrijk en zeer nuttig bij het doorkomen van een aantal lastige gebieden, want als je regels opstelt, moet je rekening houden met iedereen die door die regels wordt getroffen of mogelijk wordt beïnvloed, “zei Chiavara. “Er waren een aantal lastige gesprekken, maar uiteindelijk probeerden de belanghebbenden een proces te bedenken dat voor zoveel mogelijk mensen werkte en op een manier die consistent was met het beleid van New Hampshire.”
Het regelgevingsproces werd afgesloten met een reeks ontwerpregels waar alle belanghebbenden tevreden over waren – regels waarvan ze hopen dat ze met minimale wijzigingen door de NHDOE worden geïmplementeerd.
“Zonder de middelen die IREC aan dit proces kon bijdragen, zou de samenwerking tussen industrie en nutsbedrijven om het concept-regelproces te informeren lang niet zoveel vooruitgang hebben geboekt bij het afstemmen op een alomvattende ontwerp-regelset,” zei Haslett van Revision. “De expertise en facilitering die IREC heeft bijgedragen, was het cruciale ingrediënt om de goodwill die de groep had verzameld in een bruikbaar format te brengen voor verdere discussie met belanghebbenden.”
Gedurende zeven maanden kwamen vertegenwoordigers van de drie nutsbedrijven die eigendom zijn van investeerders in New Hampshire, verschillende zonne-energiebedrijven en medewerkers van het IREC informeel bijeen om gebieden van consensus en non-consensus te identificeren. Gedurende die periode organiseerde de NHOE, met hulp van EPDI, een reeks technische sessies om de voortgang van de partijen met een breder publiek van belanghebbenden te bespreken. Na die periode voerden de partijen een proces van twee maanden om ontwerpregels te ontwikkelen.
De definitieve voorgestelde regels werden op 1 augustus 2025 ingediend bij NHDOE. De combinatie van betrokken belanghebbenden en de middelen die zij ter tafel brachten, maakten deze vooruitgang mogelijk.
“Voor pleitbezorgers in andere staten zou mijn advies zijn om vroeg te beginnen met het opbouwen van relaties tussen nutsbedrijven, toezichthouders en industriegroepen, en ervaren technische partners – zoals IREC – binnen te halen die zowel geloofwaardigheid als duidelijkheid kunnen bieden”, zegt Chris Skoglund, directeur energietransitie bij CENH. “Het helpt ook om discussies te baseren op concrete voorbeelden, zoals normen van buurlanden, terwijl belanghebbenden nog steeds de ruimte krijgen om die modellen aan hun eigen context aan te passen. Bovenal zijn geduld en doorzettingsvermogen van belang: deze processen zijn lang en gedetailleerd, maar als pleitbezorgers belanghebbenden gefocust kunnen houden op gedeelde doelen – lagere kosten, betrouwbaarheid en eerlijke toegang – zullen de resultaten duurzaam zijn en breed gedragen worden.”
Huidige vooruitgang
De ontwerpregels worden nu beoordeeld door de Gemengde Wetgevende Commissie voor Administratieve Regels. Als de aanbevelingen van belanghebbenden tijdens dit proces intact blijven, kunnen de inwoners van New Hampshire binnenkort het Freeing the Grid-cijfer van hun staat zien verbeteren van een “D” naar een “A.” Voor zowel ontwikkelaars als klanten zouden deze hervormingen een efficiënter en transparanter pad bieden om schone energieprojecten op het elektriciteitsnet aan te sluiten.
