Als onderdeel van haar doelstelling om tegen 2030 tot 47 GW aan zonnecapaciteit in Groot-Brittannië te installeren, streeft de regering ernaar de zonnecapaciteit op de daken van het land te verhogen tot 10 GW.
PV-installaties op het dak zijn doorgaans sneller te implementeren dan systemen op grotere schaal: in maart van dit jaar, waar het hoogste aantal nieuwe zonne-energie-installaties in Groot-Brittannië sinds 2012 plaatsvond, vond 66% van de zonne-energietoevoegingen op het dak plaats.
Toegestane ontwikkelingsrechten zijn hier gedeeltelijk verantwoordelijk voor, maar er blijven belemmeringen voor de implementatie bestaan, vooral op commerciële dakenschaal. In het licht van de nadruk die de Britse regering legt op het opschalen van de implementatie, zullen deze resterende barrières de basis vormen van een paneldiscussie op de Clean Power 2030 Summit, georganiseerd door Solar Media in Londen dit jaar op 30 juni – 1 juli.
Voorafgaand aan het evenement, Portaal voor zonne-energie sprak met Daniel Levene, directeur en medeoprichter van commerciële zonne-energiefinancier, ontwikkelaar en adviesbureau Two Blues Solar, die zal deelnemen aan de paneldiscussie ‘De echte belemmeringen voor zonne-energie op daken: verzekeringen, brandveiligheid en contracten‘ op het evenement.
Bekijk de volle agenda En kaartjes kopen om erbij te zijn op de evenementenwebsite. Onze lezers kunnen met de code 20% korting krijgen op tickets SPP20.
Solar Power Portal: Welke impact hebben verzekeringsvereisten bij commerciële dakinstallaties op de ontwerp- en projecttijdlijnen?
Daniel Levene: Verzekeringseisen hebben een veel grotere impact op commerciële zonne-energie op daken dan veel mensen verwachten, en het is iets dat bij elk project zorgvuldig moet worden beheerd.
Het belangrijkste punt is dat verzekeraars, vooral verzekeraars die grote commerciële vastgoedportefeuilles dekken, vaak de technische details van een voorgesteld systeem vóór installatie willen begrijpen in plaats van achteraf. In de praktijk betekent dit dat de betrokkenheid van verzekeraars het beste in de ontwerpfase kan worden ingebouwd. Veel grote verzekeraars hebben ook hun eigen technische criteria die betrekking hebben op gebieden als structurele beoordelingen, documentatie van daksystemen, brandscheiding, kabelgeleiding, plaatsing van apparatuur en bredere veiligheidsmaatregelen. Deze eisen zijn zelden gestandaardiseerd; ze kunnen aanzienlijk verschillen tussen verzekeraars en, in sommige gevallen, verwijzen naar internationale normen die niet netjes aansluiten bij de Britse richtlijnen. Door ze vroegtijdig te herzien, kan het ontwerp vanaf het begin efficiënt op maat worden gemaakt.
De impact op de tijdlijnen wordt grotendeels bepaald door het moment waarop het proces voor het overwegen van de vereisten begint. Wanneer verzekeraars vroegtijdig worden ingeschakeld, verlopen projecten doorgaans soepel en met grotere zekerheid. Wanneer de besprekingen echter tot later worden uitgesteld, kunnen aanvullende vragen soms de leveringsprogramma’s verlengen. Ons advies is daarom om de betrokkenheid van verzekeraars te beschouwen als een parallelle werkstroom naast ontwerp en inkoop, en niet als een laatste goedkeuringsstap. Als het goed wordt gedaan, verbetert het de resultaten, vermindert het risico op herontwerp en helpt het projecten met vertrouwen vooruit te gaan.
Is brandveiligheid iets waar bedrijven die zonne-energie willen installeren zich zorgen over maken? Welke impact hebben brandveiligheidsvoorschriften op de systeemkosten en de implementatietijd?
Brandveiligheid is iets dat wij (en de hele branche) zeer serieus nemen en wordt een steeds belangrijker onderdeel van het klantgesprek. Het niveau van bewustzijn van de implicaties ervan varieert enorm, afhankelijk van met wie we praten, maar dit verandert snel.
Het regelgevingsbeeld heeft zich de afgelopen jaren aanzienlijk ontwikkeld als gevolg van de gevolgen van de Grenfell-tragedie, waarbij RC62 (de gezamenlijke praktijkcode voor brandveiligheid bij PV-installaties) de de facto standaard is geworden die verzekeraars gebruiken bij het beoordelen van het risico op commerciële zonne-energie op daken.
Naleving ervan is in toenemende mate een verzekeringsvoorwaarde voor nieuwe installaties, die alles dekt, van de manier waarop fouten worden gedetecteerd en waarop wordt gereageerd, tot de brandprestaties van het dak zelf. Belangrijk is dat RC62 momenteel actief wordt herzien na een formeel overleg met de sector, deels omdat er legitiem verzet bestaat tegen een te rigide toepassing ervan (met name met betrekking tot platte daken).
De reisrichting is in de richting van een meer genuanceerde, integrale systeembenadering van risicobeoordeling, waarvan wij denken dat deze de juiste is en die het uiteindelijk gemakkelijker zal maken om goede projecten voor een breder scala aan gebouwen op te leveren.
Wat de kosten betreft, heeft het voldoen aan de huidige brandveiligheidsverwachtingen een reële impact, en het zou verkeerd zijn om het tegendeel te beweren. Dit als extra kosten te beschouwen, mist echter fundamenteel het punt. Een systeem dat niet goed is gespecificeerd, creëert een reële aansprakelijkheidsrisico voor de eigenaar en gebruikers van het gebouw, en verzekeraars stellen steeds vaker gerichte vragen over de naleving van de brandveiligheid bij vernieuwing en tijdens het ontwerp van nieuwe systemen. Het is bijna altijd aanzienlijk goedkoper om het in de ontwerpfase goed te doen dan het achteraf proberen aan te pakken.
Aan de kant van de klant stellen de meer geavanceerde spelers, vooral die met grote vastgoedportefeuilles of een sterk ESG-beheer, deze vragen al voordat wij ze ter sprake brengen. Voor anderen kan het nog onbekend terrein aanvoelen. Het is onze taak om ervoor te zorgen dat brandveiligheid wordt behandeld als een fundamenteel onderdeel van het ontwerp en niet als iets vanzelfsprekends, en om duidelijk uit te leggen waarom dit de klant net zo goed beschermt als het gebouw.
De Future Buildings Standard van de overheid, die voorschrijft dat de meeste nieuwe eigendommen vanaf 2028 moeten worden gebouwd met PV-panelen op het dak, laat ruimte voor structurele beperkingen. Met welke structurele beperkingen kom je te maken, en welke oplossingen kunnen deze omzeilen?
Het is de moeite waard om eerst het beleidsstandpunt te verduidelijken, omdat er een belangrijk onderscheid is dat in dit gesprek niet altijd wordt gemaakt. Het mandaat dat nu vanaf maart 2028 is bevestigd, geldt voor nieuwe woningen onder de Future Homes Standard. Het equivalent voor commerciële gebouwen, de Future Buildings Standard, is een apart beleidsstuk dat nog in ontwikkeling is. Een regeringsreactie op de consultatie werd beloofd in het najaar van 2025, maar is nog niet gepubliceerd. Dus hoewel de koers duidelijk in de richting van een commercieel mandaat gaat, wacht de industrie nog steeds op details over wat dat precies zal vereisen.
Wat we wel weten uit de raadpleging is dat beide naar voren gebrachte opties ertoe zouden leiden dat zonne-energie nodig is voor nieuwe niet-huishoudelijke gebouwen, en dat structurele beperkingen tot de erkende gronden voor vrijstelling of verlaging zullen behoren. Die kadering is van belang, want hoe die vrijstellingen worden gedefinieerd, zal bepalen hoe betekenisvol het mandaat in de praktijk is.
Onze ervaring is dat structurele capaciteit zelden de echte beperkende factor is bij een nieuw commercieel gebouw. Wanneer zonne-energie vanaf het begin van een ontwerp wordt overwogen, en dat is precies hoe het zou moeten worden behandeld onder elk zinvol mandaat, vallen de belastingsvereisten van een modern PV-systeem ruimschoots binnen wat een goed gespecificeerd nieuw commercieel dak zal kunnen herbergen.
Het risico dat we zien is niet dat gebouwen structureel geen zonne-energie kunnen ondersteunen, maar dat ontwikkelaars de structurele vrijstelling gebruiken als een handige reden om installatie te vermijden in gebouwen waar zonne-energie volledig haalbaar is. Een goed opgestelde Future Buildings Standard moet die deur stevig sluiten, met duidelijke criteria voor wat een echte structurele beperking inhoudt, in plaats van ruimte te laten voor een brede interpretatie. De echte barrières voor zonne-energie bij nieuwe commerciële gebouwen liggen vaak rond de planning, de aansluiting op het elektriciteitsnet en de huurstructuur, en niet zozeer op de structuur van het gebouw zelf. Het beleid moet die realiteit weerspiegelen.
Kunt u iets vertellen over het PPA-model dat u gebruikt om klanten in staat te stellen de initiële kosten te omzeilen, en hoe dit beter kan worden ondersteund door wet- en regelgeving?
Ons PPA-model werkt doordat Two Blues het zonnestelsel op het dak van een klant financiert, installeert, bezit en onderhoudt. De klant koopt eenvoudigweg de elektriciteit die het systeem opwekt tegen een tarief dat lager is dan wat hij anders zou betalen voor elektriciteit uit het elektriciteitsnet, zonder kapitaalkosten vooraf, geen onderhoudsverantwoordelijkheid en besparingen vanaf de eerste dag. Het verandert wat anders een kapitaalinvesteringsbeslissing zou zijn in een operationele beslissing, wat voor veel bedrijven echt transformerend is.
Er bestaat echter een fundamentele structurele spanning in de manier waarop PPA’s omgaan met commercieel erfpachtobject, en het is een spanning waar het beleid nog niet goed mee heeft geworsteld. PPA-termijnen lopen doorgaans tussen de vijftien en vijfentwintig jaar om de economie voor de investeerder te laten werken. De gemiddelde commerciële huurovereenkomst is aanzienlijk korter. Bij een verhuurd pand heb je dus direct een mismatch tussen de investeringshorizon die de PPA vereist en de huurtermijn die de huurder daadwerkelijk heeft. Dit creëert echte complexiteit rond toestemming, beveiliging en wat er met het asset gebeurt als een leaseovereenkomst afloopt of van eigenaar verandert.
Het gesprek in beleidskringen concentreerde zich meestal op het gemakkelijker maken voor huurders om toegang te krijgen tot zonne-energie, waaronder Actie 10 van de Solar Roadmap van de overheid, die zich ertoe verbindt richtlijnen te ontwikkelen over hoe contractuele regelingen voor verhuurders en huurders zonne-energie op daken kunnen huisvesten. Dat is welkom, maar wij denken dat dit de verkeerde kant van het probleem aanpakt.
De effectievere interventie zou zijn om verhuurders van commercieel vastgoed een duidelijke verplichting op te leggen om ervoor te zorgen dat hun gebouwen geschikt zijn voor zonne-energie, ongeacht of ze dat zelf willen financieren, een PPA-aanbieder willen inschakelen of op een andere manier. Door de verantwoordelijkheid bij de verhuurder te leggen in plaats van bij de huurder, wordt het probleem van de huurlengte volledig omzeild, omdat de verhuurder een langetermijnbelang heeft in het bezit dat op natuurlijke wijze aansluit bij de investeringshorizon die een PPA vereist. Het zou ook een enorme hoeveelheid commerciële dakruimte ontsluiten die momenteel leegstaat, simpelweg omdat de huurstructuur het voor een huurder te ingewikkeld maakt om eenzijdig te handelen.
Niet-gestandaardiseerde PPA-contracten vereisen vaak langere processen voorafgaand aan de overeenkomst. Hoe kunnen bedrijven die via PPA’s gefinancierde installaties aanbieden ervoor zorgen dat het model financieel levensvatbaar blijft?
Contractonderhandelingen zijn een van de belangrijkste knelpunten op de commerciële PPA-markt. De vaste kosten voor het over de lijn krijgen van een PPA, juridisch werk, onderzoeken, controles op de netaansluiting enz. zijn grotendeels hetzelfde, ongeacht de grootte van het systeem. Op een kleinere locatie kan die overhead de economie echt bedreigen, en daarom is het zo belangrijk dat het contractuele raamwerk goed is.
Ons antwoord was tweeledig. Ten eerste hebben we geïnvesteerd in het ontwikkelen van standaardcontractdocumentatie die efficiënt kan worden aangepast aan verschillende klantprofielen en vastgoedtypen, in plaats van bij elke transactie opnieuw te beginnen. Een gestandaardiseerd raamwerk waar van tevoren goed over is nagedacht en dat belangrijke controversiële punten wegneemt, vermindert de tijd en kosten van elke individuele deal dramatisch.
Ten tweede richten we ons op het werken met klanten die meerdere locaties op portfolioschaal hebben, zodat de vaste transactiekosten per locatie over een veel groter capaciteitsvolume worden gespreid. Ons werk met grote exploitanten met meerdere locaties in de café-, detailhandel-, school-, huisvestings- en foodservicesector is precies op deze aanpak gebaseerd, en het is wat ervoor zorgt dat de economie aan de kleinere kant van het systeemomvangbereik werkt.
De bredere uitdaging voor de sector is dat er geen standaard PPA-formulier bestaat voor commerciële installaties, wat betekent dat elke transactie (zelfs als er standaarddocumenten worden gebruikt) een zekere mate van onderhandeling met zich meebrengt. Er zijn sterke argumenten voor overheids- en industriële instanties om gestandaardiseerde overeenkomsten te ontwikkelen voor installaties van minder dan 1 MW die de juridische kosten en wrijving over de hele linie verminderen.
De Solar Roadmap heeft de contractuele uitdagingen rond commerciële zonne-energie op daken erkend, maar concrete actie op het gebied van standaardisatie zou een wezenlijk verschil maken voor de levensvatbaarheid van het model voor kleinere locaties en kleinere exploitanten.
Koop kaartjes voor de Clean Power 2030 Summit om het panel van Levene bij te wonen, samen met twee dagen inhoud waarin de Britse doelstellingen op het gebied van hernieuwbare energie centraal staan.
